دانستنی های دندانپزشکی برای مردم
ایمپلنت دندانی یکی از روش‌های جایگزین کردن دندان‌های از دست‌رفته است. وقتی یک دندان به هر دلیل از بین می‌رود، علاوه بر اختلال در جویدن و زیبایی، ممکن است به مرور زمان استخوان ناحیه‌ای که دندان در آن قرار داشته نیز تحلیل برود. ایمپلنت می‌تواند جایگزینی نزدیک به ساختار طبیعی دندان باشد.
ایمپلنت معمولاً از یک قطعه فلزی کوچک، اغلب از جنس تیتانیوم، تشکیل می‌شود که در داخل استخوان فک قرار می‌گیرد. پس از مدتی، استخوان فک به سطح ایمپلنت متصل می‌شود و آن را به‌صورت محکم در جای خود نگه می‌دارد. سپس قطعه‌ای به نام روکش دندانی روی ایمپلنت قرار می‌گیرد تا ظاهر و عملکردی شبیه یک دندان طبیعی ایجاد کند.
درمان با ایمپلنت چگونه انجام می‌شود؟
در نخستین مرحله، دندانپزشک وضعیت دهان، لثه و استخوان فک را بررسی می‌کند. معمولاً عکس‌های رادیوگرافی و در برخی موارد تصویربرداری سه‌بعدی نیز برای بررسی مقدار و کیفیت استخوان مورد نیاز است. سپس بر اساس شرایط بیمار، بهترین روش درمان انتخاب می‌شود.
در مرحله بعد، ایمپلنت در داخل استخوان فک قرار داده می‌شود. این کار معمولاً با بی‌حسی موضعی انجام می‌شود و در بسیاری از بیماران، ناراحتی آن کمتر از چیزی است که تصور می‌کنند.
پس از قرار دادن ایمپلنت، باید مدتی برای اتصال استخوان به ایمپلنت صبر کرد. مدت این مرحله در افراد مختلف متفاوت است و به عواملی مانند وضعیت استخوان، محل ایمپلنت و شرایط عمومی دهان بستگی دارد.
پس از آن، قطعه‌ای که نقش اتصال ایمپلنت به روکش را دارد روی ایمپلنت قرار می‌گیرد و در نهایت روکش دندانی ساخته و نصب می‌شود. رنگ و شکل روکش با دندان‌های طبیعی فرد هماهنگ می‌شود.
آیا همه افراد می‌توانند ایمپلنت دریافت کنند؟
بسیاری از افرادی که یک یا چند دندان خود را از دست داده‌اند، می‌توانند از ایمپلنت استفاده کنند؛ اما ایمپلنت برای همه افراد و در همه شرایط، مناسب نیست. سلامت لثه، مقدار و کیفیت استخوان فک، بهداشت دهان و برخی بیماری‌ها و عادت‌ها می‌توانند بر موفقیت درمان تأثیر بگذارند.
در بعضی افراد که استخوان کافی برای قرار دادن ایمپلنت وجود ندارد، ممکن است ابتدا نیاز به بازسازی یا پیوند استخوان باشد.
مراقبت از ایمپلنت
ایمپلنت نیز مانند دندان طبیعی به مراقبت نیاز دارد. مسواک زدن منظم، تمیز کردن فواصل بین دندان‌ها، رعایت بهداشت دهان و مراجعه منظم به دندانپزشک برای معاینه، نقش مهمی در دوام ایمپلنت دارد. تصور اینکه ایمپلنت هرگز دچار مشکل نمی‌شود، درست نیست؛ بافت‌های اطراف ایمپلنت نیز ممکن است در اثر تجمع میکروب‌ها دچار التهاب و بیماری شوند.